வயது ஐம்பத்தொன்பதை நெருங்கும்போது, மனிதன் முதுமையைப் பற்றி நினைப்பதைக் காட்டிலும், வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைப் பற்றித்தான் அதிகமாக யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறான்.
எனக்கும் அப்படித்தான்.
பதவி, சம்பளம், வீடு, குழந்தைகள், பொறுப்புகள்...
இவை எல்லாம் வாழ்க்கையின் அத்தியாயங்கள்.
ஆனால் புத்தகத்தை மூடும்போது, அதில் எழுதப்பட்ட கடைசி வார்த்தை என்னவாக இருக்கும்?
அந்தக் கேள்விதான் பல ஆண்டுகளாக என்னைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தது.
எனக்கு ஆன்மிகம் புதிதல்ல. சிறுவயதிலிருந்தே மந்திர ஜபம், ஸ்தோத்திரங்கள், வேதாந்த நூல்கள், ஆசார்யர்களின் உபதேசங்கள்—இவை எல்லாம் என் வாழ்க்கையின் ஓர் அங்கமாகவே இருந்தன. ஆனால் படித்ததெல்லாம் அறிவாக மட்டுமே இருந்தால் பயன் என்ன?
ஒருநாள் அது அனுபவமாக மாற வேண்டாமா?
அதற்காகத்தான் நான் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.
மோட்சத்தை அல்ல...
**மோட்சத்தை அடையும் மனநிலையை.**
---
வெள்ளிக்கிழமை மாலை.
பெங்களூரிலிருந்து சென்னை நோக்கி வந்தே பாரத் வழக்கம்போல் நேரம் தவறாமல் புறப்பட்டது.
எப்போதும் போல ஒரு படம் பார்த்துக்கொண்டே பயணம் செய்யலாம் என்று நினைத்தேன். கைபேசியை எடுத்தேன். பிறகு ஏனோ மீண்டும் வைத்துவிட்டேன்.
வெளியே மழை பெய்து முடிந்திருந்தது.
கண்ணாடி வழியாக வழியும் நீர்த்துளிகள், மாலை வெளிச்சத்தை உடைத்துக்கொண்டு ஓடின.
என் பக்கத்து இருக்கையில் ஒரு முதியவர் வந்து அமர்ந்தார்.
வெள்ளை வேட்டி. மெல்லிய சட்டை. முகத்தில் எந்தக் கவலையும் இல்லாத அமைதி.
அவர் என்னைப் பார்த்தார்.
பிறகு என் குடுமியைப் பார்த்தார்.
சிறிது நேரம் கழித்து புன்னகைத்தார்.
"ஸ்வாமி... ஏதாவது தேடிக்கிட்டு இருக்கீங்களா?"
நானும் சிரித்தேன்.
"எல்லாரும் ஏதோ தேடிக்கிட்டுதானே இருக்காங்க."
"இல்ல... உங்க தேடல் வேற மாதிரி தெரிகிறது."
அந்தக் குரலில் ஆர்வம் இருந்தது.
ஆராய்ச்சி இல்லை.
"மோட்சம்."
ஒரே வார்த்தை.
அவர் மெதுவாகத் தலையசைத்தார்.
"அப்படியா... நல்ல தேடல்."
---
"மோட்சம்னா உங்களுக்கு என்ன?"
"பரிபூரண சரணாகதி."
"அப்படின்னா...?"
"என் வாழ்க்கையை நான் ஓட்டணும்னு நினைக்காம... ஓட்டுறவன்கிட்ட விட்டுடறது."
"வாழறீங்களா அப்படி?"
"முடிஞ்ச வரைக்கும்."
"எப்படி?"
"நாளைக்கு என்ன நடக்கும் என்று நான் திட்டமிடுறது குறைஞ்சுடுச்சு. நடந்தா ஏற்றுக்கறேன். நடக்கலன்னா அடுத்த நொடியை வாழறேன்."
அவர் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்துக்கொண்டே சொன்னார்.
"அது நல்ல ஆரம்பம்."
---
நான் பல வருடங்களாக என் மனதில் சுற்றிக்கொண்டிருந்த கேள்வியை அவரிடம் வைத்தேன்.
"எனக்கு இரண்டு கருத்துகள் கேட்கிறது."
"சொல்லுங்க."
"ஒண்ணு... 'தன்னைத் தானே உதவிக்கிறவனுக்குத்தான் கடவுள் உதவுவார்.'
இன்னொண்ணு...
'எல்லாமே முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்டது. நாம எதையும் மாற்ற முடியாது.'"
அவர் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
"எனக்குப் புரியல."
அவர் புன்னகைத்தார்.
"ரயிலைப் பாருங்க."
அந்த நேரம் ரயில் முழு வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
"இந்த ரயிலை யார் ஓட்டுறது?"
"டிரைவர்."
"சரி... இந்த ரயில் எங்க நிக்கணும், எப்ப கிளம்பணும், எவ்வளவு வேகமா போகணும், எந்த பாதையில் திரும்பணும்னு ரயிலுக்குத் தெரியுமா?"
"தெரியாது."
"அதுதான்."
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.
"நீங்க டிரைவரும் இல்ல...
பயணியும் இல்ல...
**நீங்கதான் இந்த ரயில்.**
ஓட்டுறது அவன்.
தண்டவாளம்—அது உங்க கர்மம்.
சிக்னல்கள்—அது காலம்.
ஸ்டேஷன்கள்—வாழ்க்கையில வர்ற பெரிய நிகழ்வுகள்.
பிறப்பு...
படிப்பு...
வேலை...
திருமணம்...
குழந்தைகள்...
நோய்...
இழப்பு...
முதுமை...
இவை எல்லாம் வழியில வர்ற நிலையங்கள்.
சில இடங்களில் இரண்டு நிமிஷம் தான் நிற்பீங்க.
சில இடங்களில் நீண்ட நேரம் காத்திருக்க வேண்டி வரும்.
சில சமயம் சிக்னல் சிவப்பாக இருக்கும்.
உங்களுக்கு எரிச்சல் வரும்.
ஆனா...
ஏன் காத்திருக்கணும்னு டிரைவருக்குத் தெரியும்."
நான் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
"ரயிலுக்கு ஒரு வேலையே இருக்கு.
தண்டவாளத்தை விட்டு இறங்காம போய்க்கிட்டே இருக்கணும்."
---
"அப்போ நமக்கு சுதந்திரமே இல்லையா?"
அவர் சிரித்தார்.
"இருக்கு.
ஏற்றுக்கொள்வதற்கான சுதந்திரம்.
எதிர்ப்பதற்கான சுதந்திரம்.
ஆனா...
நடக்கப்போறதை மாற்றுற சுதந்திரம்...
அது நம்ம கையில் இல்லை."
---
"அப்படின்னா நான் பரிபூரண சரணாகதி பண்ணிட்டேன் என்று முடிவு பண்ணி, எதுவும் செய்யாம இருந்தா...?"
"அதுதான் சோதனை."
"எப்படி?"
"ஒருநாள் சாப்பாடு கிடைக்கலன்னா?"
அவர் என்னையே பார்த்தார்.
"அதைப் பிரசாதம்னு ஏற்றுக்கிறீங்களா?
**அல்லது** ஓடி ஓடி தேடுறீங்களா?"
நான் பதில் சொல்லவில்லை.
அவர் தொடர்ந்தார்.
"சரணாகதி என்பது வசதியான வாழ்க்கைக்கான ஒப்பந்தம் இல்லை.
அது முழுமையான நம்பிக்கை.
இன்று உணவு கிடைத்தால் அது பிரசாதம்.
கிடைக்காவிட்டாலும்...
அதுவும் பிரசாதம்தான்.
உண்மையிலேயே அவன் உன்னை சாப்பிட வைக்க நினைச்சிருந்தா...
யாரையாவது அனுப்பி வைப்பான்.
இல்லன்னா...
அந்தப் பட்டினிக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கும்."
---
"அது ரொம்ப கஷ்டம்."
"ஆமாம்.
அதனாலதான் சந்நியாசம் எல்லாராலும் முடியாது.
கையில் பணமில்லை.
நாளைக்கு உணவு உறுதியில்லை.
ஆனா கவலையும் இல்லை.
அதுதான் அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கை."
---
"அப்படின்னா குடும்பத்தை விட்டுப் போகணுமா?"
அவர் உடனே தலையசைத்தார்.
"யார் சொன்னது?"
"அவங்களுக்கு நான் சம்பாதிக்கணுமே."
"அது உங்க எண்ணம்."
"நான் இல்லையென்றால்?"
அவர் மெதுவாகக் கேட்டார்.
"நாளைக்கு நீங்க இல்லன்னா...
அவங்க வாழ மாட்டாங்களா?"
நான் அமைதியாகிவிட்டேன்.
"நீங்க கருவி.
காரணம் இல்லை."
---
"அப்படின்னா என்ன செய்யணும்?"
"தவம்."
"காட்டுக்குப் போயா?"
"இல்ல.
ஆசையை விட்டுப் போ.
கிடைக்கிறதுல திருப்தி.
வராததைப் பற்றிக் கவலை இல்லை.
வந்ததெல்லாம் பிரசாதம்.
அப்படிப் வாழ ஆரம்பிச்சா...
மோட்சம் உங்களைத் தேடி வரும்.
அதைத் தேடி நீங்க ஓட வேண்டியதில்லை."
---
அவர் கடைசியாகச் சொன்னது இன்னும் என் காதில் ஒலிக்கிறது.
"இந்தப் பாதை யாருக்காகவும் இல்லை.
உங்களுக்காக மட்டும்.
ஒவ்வொரு ஆத்மாவும் தனியா வந்தது.
தனியாத்தான் திரும்பும்."
---
ரயில் மெதுவாக வேகத்தைக் குறைத்தது.
ஜன்னல் வழியாக பேசின் பிரிட்ஜ் நிலையத்தின் விளக்குகள் தெரிந்தன.
சென்னை வந்துவிட்டது.
நான் அவரை நோக்கித் திரும்பினேன்.
"ரொம்ப நன்றி."
அவர் புன்னகைத்தார்.
"எனக்கா?"
"ஆமாம்."
"இல்ல.
அவன் விருப்பம்."
அவ்வளவுதான்.
நாங்கள் இறங்கினோம்.
கூட்டம் எங்களைப் பிரித்தது.
அவர் எந்தத் திசையில் போனார் என்று கூட பார்க்கத் தோன்றவில்லை.
ஏனோ...
பார்க்க வேண்டிய அவசியமும் தோன்றவில்லை.
---
வீட்டிற்கு வந்து பையைத் திறந்தபோதுதான் நினைவுக்கு வந்தது.
பெங்களூரில் வாங்கிய இரவு உணவு அப்படியே இருந்தது.
திறக்கவே இல்லை.
எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது.
"**செவிக்குணவு இல்லாத போதுதான் வயிற்றுக்கும் கொஞ்சம் ஈயப்படும்**" என்பார்கள்.
ஆனால்...
அன்று அதற்கு நேர்மாறாக நடந்திருந்தது.
**செவிக்குணவு நிறைவாகக் கிடைத்துவிட்டதால்...
வயிறு பசியையே மறந்துவிட்டது.**
