காதலின் தீபம் ஒன்று

 ஐ.சி.யு-வின் அந்த உறைந்துபோன குளிரில், பிளாஸ்டிக் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ராமுவின் மனதுக்குள் ஒரு பெரிய யுத்தமே நடந்துகொண்டிருந்தது.

வெளியே தாழ்ந்த குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்த மருத்துவமனை ஊழியர்கள், கதறிக்கொண்டிருந்த மனிதர்கள்... ஆனால், ராமுவுக்குள் ஏதோ ஒன்று பலமாக மோதிக்கொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் இருந்தவர், "மனைவியை இழந்துட்டேன் தம்பி, உயிரா நேசித்தேன்..." என்று கதறியபோது, "நீங்க உங்க மனைவியை நேசிச்சீங்களா?" என்று கேட்ட கேள்வி, ராமுவின் நெஞ்சைக் குத்தியது.

ராமு தனக்குள் வழக்கம் போல நியாயம் பேசத் தொடங்கினான்.

'நான் என்ன செய்யலை? நல்லாச் சம்பாதிக்கிறேன்... நல்ல சாப்பாடு, கேட்ட நேரத்துக்குப் புதுப் புடவை, சொந்த வீடு, கார்னு எல்லாமே வாங்கித் தந்திருக்கேனே! அப்புறம் என்ன குறை? இதெல்லாம் அன்பைக் காட்டுறது இல்லையா, பின்ன என்னவாம்?'— அவனது கிராமத்து மூளையும் அகந்தையும் அவனுக்குள் வாதாடியது.

மாலை நேரம். ஐ.சி.யு-வில் இருக்கும் அம்மாவைப் பார்த்துவிட்டு, ராமுவின் மகள் வெளியே வந்தாள். இருவரும் கீழே இருந்த உணவகத்திற்குச் சென்று காபி ஆர்டர் செய்தனர்.

ராமு தன் மனதில் ஓடிய அதே கேள்வியை மகளிடம் கேட்டான். "நான் என்ன குறை வச்சேன்? வீடு, கார், புடவைன்னு எல்லாம் செஞ்சேனேம்மா..."

மகள் லேசாகப் புன்னகைத்தாள். அதில் ஏளனம் இல்லை, ஒருவிதமான முதிர்ச்சியான பரிதாபம் இருந்தது.

"அப்பா... இதெல்லாம் பொருள், அப்பா. இன்னைக்கு இருக்கும், நாளைக்கு போகும். இதை வச்சு அன்பை அளக்க முடியுமா?"

"அப்ப நான் வேற என்னதான் பண்ணியிருக்கணும்றடி?" ராமு சற்று நிமிர்ந்து கேட்டான்.

"ஒரு எட்டு மணிக்கு வீட்டிற்கு வரும்போது, அட்லீஸ்ட் ஒரு முழம் பூ வாங்கிட்டு வந்திருக்கலாம். ஒரு ஸ்வீட்... இல்லன்னா ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை அவளைக் கூட்டிட்டு பக்கத்துல இருக்கிற கோயிலுக்கோ, பூங்காவுக்கோ, மெரினா பீச்சுக்கோ, ஒரு சினிமாவுக்கோ போயிருக்கலாம். சமையலறையில் நிற்கும்போது கொஞ்சம் உதவி பண்ணியிருக்கலாம். ஏன்பா, துணியை எடுத்து வாஷிங் மெஷின்ல போடக்கூடவா உங்களுக்கு நேரம் இல்லை?"

ராமு உடனே தன் வழக்கமான தர்க்கத்தை முன்வைத்தான். "என்னம்மா நீ, ராத்திரி எட்டு மணிக்கு பூ வாங்கிட்டு வந்தா, பத்து மணிக்கு தூங்கப்போறோம். அது வீண்தானே?"

மகள் காபி கப்பை கீழே வைத்துவிட்டு, ராமுவின் கண்களைப் பார்த்தாள்.

"சரிப்பா, இத்தனை வருஷத்துல என்னைக்காவது அம்மாக்கிட்ட 'சாப்பிட்டியா'னு ஒரு வார்த்தை கேட்டு இருப்பீங்களா? அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லைனா, பக்கத்துல உட்கார்ந்து கையையோ, நெற்றியையோ அமுக்கிவிட்டு ஆறுதலா நாலு வார்த்தை பேசியிருப்பீங்களா? மருந்து வாங்கித் தர்றதைத் தவிர வேற என்ன செஞ்சீங்க?"

"அதான் டாக்டர் கிட்ட கூட்டிட்டுப் போறேனே..."

"கூட்டிட்டுப் போறீங்க... ஆனா என்னைக்காவது கூடவே நின்று பார்த்துக்கிட்டீங்களா? 'ஆஃபீஸ் இருக்கு, எனக்கு நேரமில்லை'னுதானே சொல்வீங்க?"

"ஆமா, ஆஃபீஸ் வேலையை விட்டுட்டு எப்படி..."

மகள் குறுக்கிட்டாள். "ஒரு நாள் ஆஃபீஸுக்கு லீவு போட்டுட்டு, அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாதப்போ சமைச்சு கொடுத்து, எங்களையும் அம்மாவையும் பார்த்துக்க முடியாதாப்பா? உங்களுக்கு இப்போ 58 வயசாச்சு. இன்னும் ரெண்டு வருஷத்துல அந்த கம்பெனி உங்களைக் கழற்றி விட்டுடும்! எந்த ஆஃபீஸுக்கு உங்க முழு வாழ்க்கையையும் கொடுத்தீங்களோ, அங்க உங்களுக்கு அப்புறம் வேற ஒருத்தன் வந்து உட்காருவான். டேக் கேர், அப்பா."

அந்த வார்த்தை... ஒரு துப்பாக்கிக் குண்டு போல ராமுவின் நெஞ்சைத் துளைத்தது.

உண்மைதான். இன்னும் ஓராண்டோ அல்லது இரண்டாண்டோ... அதற்குப் பிறகு ஆஃபீஸ் இல்லை, அதிகாரம் இல்லை, ஓடவேண்டிய பாதையும் இல்லை. இந்த 35 ஆண்டுகளில், மனைவியின் படிப்பு, கனவு, ஆசைகள் எல்லாவற்றையும் தன் கோபத்தாலும் அகந்தையாலும் மிதித்துத் துவைத்த வீண் அகங்காரம் மட்டும்தான் அவனிடம் மிஞ்சியிருந்தது.

ராமுவின் கண்கள் கலங்கின. "நான் மாறணும்மா... ஆனா அது அவ்வளவு சுலபம் இல்லைன்னு தெரியும். என்னோட ஆட்டிட்யூட் மாறணும். முதல்ல அவ என்னை ஏத்துக்கணும்..."

மகள் அவன் கையைப் பிடித்து மென்மையாக அழுத்தDistாள். "பயப்படாதீங்கப்பா. முதல்ல உங்க தலைக்கனத்தைக் கழற்றி கீழ வையுங்க. அம்மாவைச் சுத்தியே ஓடி வாருங்க, உங்களுக்கே என்ன பண்ணனும்னு புரியும்."

"எப்படிம்மா?"

"ஒன்னும் பெரிய விஷயம் இல்லைப்பா. அம்மா காய் நறுக்கிட்டு இருக்கும்போது, 'நான் நறுக்கித் தர்றேன்'னு கத்தியை வாங்குங்க. முதல் தடவை சொதப்புவீங்க, காய் கோணல் மாணலா வரும். பரவாயில்லை! ஆஃபீஸ்ல புதுசா வேலையில சேரும்போது 'அப்ரண்டிஸ்'ஸா இருந்தீங்கள்ள? அதே மாதிரி இங்கயும் கத்துக்குங்க. வாழ்க்கையை என்ஜாய் பண்ண ஆரம்பிச்சீங்கனா, அன்புன்னா என்னனு உங்களுக்கே புரியும்."

ஐ.சி.யு கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

ராமு எழுந்து நின்றான். இத்தனை வருடங்களாக அவனிடம் இருந்த வீம்பு, கோபம், அதிகாரத் தோரணை எதுவும் இப்போது இல்லை. முற்றிலும் உடைந்த ஒரு மனிதனாக, இறைவனிடம் மனமுருகப் பிரார்த்தித்தான்:

'கடவுளே... அவளுக்கு ஒன்னும் ஆகக்கூடாது. ஒரே ஒரு வாய்ப்பு கொடு... அவளே ஆச்சரியப்படுற அளவுக்கு, இதுவரைக்கும் யாரும் காட்டாத அன்பை நான் அவளுக்குக் காட்டுறேன். ப்ளீஸ்...'

ஒரு மனிதனை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அந்த ஒற்றைப் பயம், 35 வருடங்களாக மாறாத ஒரு மனிதனை, ஒரே நொடியில் மாற்றியிருந்தது