மாற்றம்

முகுந்தன் தன் பணி ஓய்வுக்கு இன்னும் ஆறு மாதங்களே இருந்த நிலையில், வீட்டில் எப்போதும் போல ஒரு மௌனச் சிலையாகவே வாழ்ந்து வந்தார். முப்பதாண்டுகளாக அவரிடமிருந்து ஒரு வார்த்தையைப் பிடுங்குவதே பெரிய போராட்டமாக இருக்கும். உணர்ச்சிகளைக் காட்டுவது அவருக்குத் தெரியாத ஒரு கலை.

ஆனால், ஒரு நாள் அவர் பார்த்த தொலைக்காட்சி விவாத நிகழ்ச்சிகளும், 'மகிழ்ச்சியின் உளவியல்' (Positive Psychology) பற்றிய புத்தகங்களும் அவர் சிந்தனையில் மெல்ல விதையை ஊன்றின. "வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை மௌனத்திலேயே கழித்துவிட்டோம், மீதமுள்ள நாட்களையாவது அன்பைப் பகிர்ந்து வாழக் கூடாதா?" என்று யோசித்தார்.

அந்த மாற்றம் ஒரே நாளில் வரவில்லை; சில மாதங்களாகவே சிறுகச் சிறுக மலரத் தொடங்கியது.

முதல் மாதத்தில், சமையலறையில் சுமித்ரா காய்கறி நறுக்கிக் கொண்டிருக்கும்போது அமைதியாக உள்ளே சென்றார். "சுமித்ரா, இந்த சாம்பார்ல பெருங்காய வாசனை ரொம்ப தூக்கலா, அட்டகாசமா இருக்கு... காரமும்  அளவா வச்சிருக்க," என்று பாராட்டினார். சுமித்ரா கையில் இருந்த கரண்டியைத் தவறவிட்டு, ஆச்சரியத்தில் அவரைப் பார்த்தாள்.

பின்னொருநாள் , தன் பெரிய மகன் நள்ளிரவு வரை ஆபீஸ் வேலை செய்வதைப் பார்த்து, அவனுக்கு ஒரு கப் சூடான டீ போட்டு எடுத்துவந்து கொடுத்தார். "உன் உழைப்பைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ரொம்ப பெருமையா இருக்குடா. ஆனா உடம்பையும் பார்த்துக்கோ," என்று அவன் தோளை மென்மையாகத் தட்டினார்.

இளைய மகன் கல்லூரிக்குக் கிளம்பும்போது, "இன்னைக்கு இந்த ஷர்ட் உனக்கு ரொம்ப அழகா பொருந்துதுடா. நல்லா கம்பீரமா இருக்க," என்று பாராட்டி, அவனுக்குத் தெரியாமலேயே அவன் சட்டைகளை நேர்த்தியாக அயர்ன் செய்து வைத்தார்.

மாலை நேரம் வீடு திரும்பும்போது மல்லிகைப் பூவும், அல்வாவும் வாங்கி வந்து மனைவியின் கூந்தலில் வைத்துவிட்டார். மாடியில் காய்ந்த துணிகளை ஒவ்வொன்றாக மடித்து வைத்து, பெற்றோருக்குத் தேவையான மாத்திரைகளை அன்போடு எடுத்துக்கொடுத்தார். எப்போதும் முகத்தில் ஒரு புன்னகை; எரிச்சல் வார்த்தைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஆனால், இந்தச் சில மாத கால மாற்றம் குடும்பத்தினருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை; மாறாக நாள் செல்லச் செல்ல விசித்திரமான பயத்தையே ஏற்படுத்தியது!

சுமித்ரா அழுதுகொண்டே தன் அக்காவிடம் போனில் ரகசியமாகப் பேசினாள்: "அக்கா, நாளுக்கு நாள் அவர் பண்றதைப் பார்த்தா பயமா இருக்குக்கா... கண்டிப்பா ஏதோ டாக்டரோ ஜோசியரோ அவருக்கு இன்னும் சில மாதங்கள் தான் ஆயுசு இருக்குன்னு சொல்லிட்டாங்களோ என்னமோ. ஒரு மாதிரியா ஆக்கிட்டார். போகிற காலத்துல எல்லார்கிட்டயும் நல்ல பேர் வாங்கிட்டு போகலாம்னு இப்படி திடீர்னு பவ்யமா நடந்துக்கிறாரு!"

பெரிய மகன் தன் தம்பியிடம், "டேய், அப்பா கடந்த மூணு மாசமா நாம என்ன சொன்னாலும் சிரிக்கிறாரு, பாராட்டுறாரு. இது கண்டிப்பா நம்ம காதல் திருமணங்களை ஒரே அடியா தடுக்க அவர் போடுற மாஸ்டர் பிளான்! நம்மை மனசளவில் பலவீனமாக்கப் பார்க்கிறாரு!" என்றான்.

அவரது 85 வயது தாயாரும், 90 வயது தந்தையும், "பயலுக்கு வயசான காலத்துல ஏதோ புத்தி சுவாதீனம் இல்லாம போச்சு... டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டு போகணும்" என்று புலம்பினார்கள்.

ஒரு நாள் முகுந்தனின் பழைய நண்பர் ராகவன் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். கதவைத் திறந்த முகுந்தன், அகலப் புன்னகையோடு ராகவனைக் கட்டிப்பிடித்து வரவேற்றார்.

குடும்பத்தினர் ராகவனைத் தனியாக அழைத்துக்கொண்டு போய், "ராகவன், கடந்த சில மாசமா இவருக்கு என்னாச்சுன்னே தெரியல... கொஞ்சம் கேட்டுச் சொல்லுங்க" என்று பதற்றத்துடன் வேண்டினர்.

ராகவன் முகுந்தனிடம் தனியாகப் பேசியபோது, முகுந்தன் சிரித்துக்கொண்டே 'மகிழ்ச்சியின் உளவியல்' பற்றி விளக்கினார். "நாம கொடுக்கிற அன்பும், சின்னச் சின்ன பாராட்டும் தான் நமக்கும் நம்மைச் சுற்றியிருக்கிறவங்களுக்கும் நிஜமான மகிழ்ச்சியைத் தரும்னு புரிஞ்சுகிட்டேன் ராகவா. அதை என் குடும்பத்துகிட்ட காட்டாமலேயே நான் ஓய்வுபெற விரும்பல," என்றார். ராகவன் அவரது மென்மையான மாற்றத்தை மனதாரப் பாராட்டி மகிழ்ந்தார்.

பின்னர், ஹாலில் கூடி பயத்தோடு நின்றிருந்த குடும்பத்தினரிடம் வந்த ராகவன், முகுந்தன் எதற்காக மாறினார் என்ற காரணத்தைச் சொல்லவே இல்லை. அதற்குப் பதிலாக அவர்களிடம் நேரடியாகக் கேட்டார்:

"சுமித்ரா... பசங்களா... இப்போ முகுந்தன் உங்ககிட்ட நடந்துக்கிற விதம் உங்களுக்குப் பிடிக்கலைன்னா சொல்லுங்க. நான் பழையபடி உங்களைக் கண்டுகொள்ளாத, எப்போதும் எரிச்சல்படுற, பேசாத முகுந்தனாவே அவனை மாத்திடுறேன்... என்ன சொல்லுறீங்க?"

அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் சுமித்ராவும் பிள்ளைகளும் பதறிப்போனார்கள். "ஐயோ! வேண்டாம், வேண்டாம் ராகவன் சார்! எங்களுக்கு இந்தப் புதிய அப்பாவைத்தான் ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. நாங்கதான் தப்பா ஏதேதோ நினைச்சு பயந்துட்டோம்!" என்று ஒரே குரலில் கூறினார்கள்.

முகுந்தனின் முகம் மேலும் பிரகாசமானது. சந்தேகங்களும் பயங்களும் விலக, அந்த வீட்டில் அன்பும் சிரிப்பும் நிறைந்த ஒரு நிஜமான மகிழ்ச்சியான குடும்பம் நிலைபெற்றது.