"இந்த வயசுல இன்னும் என்ன தேடுறீங்க?"
அந்தக் கேள்வியை என்னிடம் பலர் கேட்டிருக்கிறார்கள்.
ஆனால் அந்த நாள் கேட்டவர் வேறு. அவர் கேட்ட விதமும் வேறு.
---
வயது ஐம்பத்தொன்பதைத் தாண்டிய பிறகு வாழ்க்கை ஒரு வித்தியாசமான அமைதிக்குள் நுழைகிறது. ஆசைகள் குறைந்துவிடுவதில்லை; ஆனால் அவற்றின் சத்தம் குறைந்து விடுகிறது.
எனக்குச் சிறுவயதிலிருந்தே ஆன்மிகத்தின் மீது ஈர்ப்பு இருந்தது. வேதம், உபநிஷதம், இதிகாசங்கள், ஆழ்வார் பாசுரங்கள், ஆசார்யர்களின் நூல்கள்—கிடைத்ததை எல்லாம் படித்தேன். மந்திர ஜபம் என் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிட்டது.
ஆனால் இவ்வளவு ஆண்டுகள் கழித்தும், என் உள்ளத்தில் ஒரு கேள்வி மட்டும் இன்னும் உயிரோடு இருந்தது.
**"மோட்சம்... அதை உண்மையாக அடைவது எப்படி?"**
புத்தகங்கள் நிறைய பதில்களைச் சொன்னன.
மனிதர்கள் இன்னும் அதிகமான பதில்களைச் சொன்னார்கள்.
ஆனால் எல்லாப் பதில்களும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரு பெரிய கேள்வியாகவே மாறின.
---
வெள்ளிக்கிழமை மாலை.
பெங்களூரிலிருந்து சென்னை செல்லும் வந்தே பாரத்.
பொதுவாக அந்தப் பயணத்தில் நான் ஒரு திரைப்படமோ, பழைய தொடரோ பார்த்துக் கொண்டே நேரத்தை கழிப்பேன். அன்று ஏனோ மனம் அதில் செல்லவில்லை.
என் பக்கத்து இருக்கையில் வயது எழுபதைக் கடந்திருக்கக் கூடிய ஒருவர் வந்து அமர்ந்தார்.
மெல்லிய வெள்ளைத் தாடி.
கண்ணில் ஒரு வித்தியாசமான ஒளி.
அவர் என்னைப் பார்த்ததும் என் குடுமியில் பார்வை நின்றது.
சில நொடிகள் கழித்து மெதுவாகக் கேட்டார்.
"ஸ்வாமி... ஏதாவது தேடிக்கிட்டு இருக்கீங்களா?"
நான் சிரித்தேன்.
"எல்லாரும் ஏதோ தேடிக்கிட்டுத்தான் இருக்காங்க."
"நீங்க தேடுறது வேற மாதிரி தெரிகிறது."
அவருடைய குரலில் ஆர்வம் இருந்தது. ஆராய்ச்சி இல்லை.
நான் ஜன்னலுக்கு வெளியே ஓடிக்கொண்டிருந்த மரங்களைப் பார்த்துக் கொண்டே சொன்னேன்.
"மோட்சம்."
அவர் சிரித்தார்.
"அப்படியா... அப்போ பேசலாம்."
---
அதற்குப் பிறகு இரண்டு அந்நியர்கள் பேசவில்லை.
இரண்டு ஆத்மாக்கள் பேசின.
---
"உங்களுக்கு மோட்சம் என்றால் என்ன?" என்றார்.
"பரிபூரண சரணாகதி."
"விளக்குங்க."
"நடக்க வேண்டியதை இறைவனிடம் விட்டுவிட்டு, கவலைப்படாமல் இருப்பது."
அவர் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
"அப்படின்னா இப்பவே அப்படி வாழ்கிறீங்களா?"
"முடிந்தவரை."
"எப்படி?"
"என்ன நடக்கும் என்று நான் கவலைப்படுவதில்லை. நடந்தால் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். நடக்கவில்லை என்றால் அடுத்த நொடியை வாழ்கிறேன்."
அவர் தலையசைத்தார்.
"அது நல்ல ஆரம்பம்."
---
நான் பல வருடங்களாக உள்ளே வைத்திருந்த சந்தேகத்தை அவரிடம் வைத்தேன்.
"எனக்கு இரண்டு கருத்துகள் கேட்கிறது."
"சொல்லுங்க."
"ஒன்று—தன்னைத் தானே உதவுகிறவனுக்குத்தான் கடவுள் உதவுவார்."
"இரண்டாவது?"
"எல்லாம் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டது. நாம் எதையும் மாற்ற முடியாது."
அவர் என்னைப் பார்த்தார்.
நான் தொடர்ந்தேன்.
"ஒரு ரயிலை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
ரயில் பாதையில் தான் ஓடும். ஆனா அதை ஓட்டுறது எஞ்சின் டிரைவர்.
அதனால செயல் நம்ம கையில் இருக்குன்னு சிலர் சொல்றாங்க."
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தேன்.
"ஆனா எனக்குத் தோணுறது வேற."
"என்ன?"
"ஒரு கிரிக்கெட் பந்தை நினைச்சுக்கோங்க.
பந்து நினைக்கிறதா... 'நான் அவுட்ஸ்விங் ஆகணும்'ன்னு?
இல்லை.
பந்து என்ன செய்யணும்னு முடிவு செய்றது பந்துவீசுறவன்.
நாம அந்தப் பந்து மாதிரியா?"
அவர் பெரிதாகச் சிரிக்கவில்லை.
சிறிது புன்னகைத்தார்.
---
"நீங்க ஏற்கனவே பதில் கண்டுபிடிச்சுட்டீங்க."
"எப்படி?"
"இப்போ நீங்க சொன்னதிலேயே இருக்கு."
அவர் ஜன்னலுக்கு வெளியே விரலைக் காட்டினார்.
ரயில் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
"அந்த டிரைவர் ரயிலை ஓட்டுறாரு.
அவருக்கும் அவர் செய்கிற செயல் கர்மத்தின் விளைவு.
நீங்க இங்கே உட்கார்ந்திருக்கீங்க.
அதுவும் கர்மத்தின் விளைவு.
டிரைவர் வேலையைச் செய்றாரு.
நீங்க பயணியைச் செய்றீங்க.
இரண்டு பேருமே ஒரே நாடகத்துல இரண்டு வேடம்."
நான் அவரைப் பார்த்தேன்.
"அப்படின்னா சுதந்திரம் இல்லையா?"
"நடிப்பவனுக்கு வசனம் எழுதப்படாதா?"
அவர் கேட்டார்.
என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.
---
சிறிது நேரம் கழித்து இன்னொரு கேள்வி.
"நான் முழுசா சரணாகதி பண்ணிட்டேன் என்று முடிவு பண்ணிட்டா...
எதற்காகவும் முயற்சி செய்யாம இருந்தா...
எனக்கு உணவு கிடைக்குமா?"
அவர் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
ஒரு தேநீர் விற்பவர் வந்தார்.
நாங்கள் இருவரும் தேநீர் வாங்கவில்லை.
அவர் சென்ற பிறகுதான் பேச ஆரம்பித்தார்.
"கடவுள் ஒருத்தரை சோதிப்பது எப்படி தெரியுமா?"
நான் அமைதியாக இருந்தேன்.
"நீ சரணாகதி சொல்றே.
அது உண்மையா?
இல்ல நடிப்பா?
அதைத்தான் பார்க்கிறார்."
"எப்படி?"
"ஒரு நாள் சாப்பாடு கிடைக்கலைன்னா?
நீ சிரிக்கிறியா?
அல்ல ஓடி ஓடி தேடுறியா?"
அவர் என்னையே பார்த்தார்.
"உண்மையான சரணாகதி என்றால்...
அந்தப் பட்டினியையும் பிரசாதம்னு ஏற்றுக்கொள்ளணும்."
---
அந்த வார்த்தைகள் என்னுள் எங்கோ ஆழமாகப் போய் அமர்ந்தன.
"அது ரொம்ப கஷ்டமில்லையா?"
"ஆமாம்.
அதனாலதான் சந்நியாசம் எளிது இல்லை.
லட்சக்கணக்கானவர்கள் அந்தப் பாதையில் நடந்திருக்காங்க.
கையில் பணம் இல்லை.
நாளைக்கு சாப்பாடு உறுதி இல்லை.
ஆனா பயமும் இல்லை."
---
"அப்படின்னா குடும்பத்தை விட்டுப் போகணுமா?"
அவர் உடனே சிரித்தார்.
"அதை யார் சொன்னது?"
"குடும்பத்துக்கு நான் சம்பாதிக்கணுமே."
"அது உங்க எண்ணம்."
"நான் இல்லையென்றால்?"
"நீங்க நாளைக்கு இறந்துட்டீங்கன்னா...
அவங்க வாழ மாட்டாங்களா?"
அந்தக் கேள்வி என்னை அமைதியாக்கிவிட்டது.
வாழ்க்கை முழுக்க "நான் தாங்குறேன்" என்று நினைத்தது...
ஒரு கணத்தில் "நான் ஒரு கருவிதான்" என்று மாறியது.
---
"அப்படின்னா நான் என்ன செய்யணும்?"
அவர் மெதுவாகச் சொன்னார்.
"தவ வாழ்க்கை."
"வீட்டை விட்டுப் போகணுமா?"
"இல்ல.
ஆசையை விட்டுப் போ."
"அது போதுமா?"
"கிடைக்கிறதுல திருப்தி.
வராததைப் பற்றிக் கவலை இல்லை.
வர்றதைப் பிரசாதம்னு ஏற்றுக்கோ.
அதுவே தவம்."
"அதுக்கப்புறம்?"
"மரம் பூக்கிறதுக்காக பூக்காது.
பழம் தரும்.
அதுபோல தவம் செய்தால்...
மோட்சம் பழம் மாதிரி தானாக வரும்.
அதைத் தேடி ஓட வேண்டியதில்லை."
---
அவர் இன்னொரு வார்த்தை சொன்னார்.
"இந்தப் பாதை யாருக்காகவும் இல்லை.
உனக்காக மட்டும்.
ஒவ்வொரு ஆத்மாவுக்கும் அவனவன் பாதை.
வலுக்கட்டாயமா யாரையும் கூட்டிக்கொண்டு போக முடியாது."
---
ரயில் மெதுவாக வேகத்தைக் குறைக்க ஆரம்பித்தது.
ஜன்னலுக்கு வெளியே பேசின் பிரிட்ஜ் நிலையத்தின் விளக்குகள் தெரிந்தன.
சென்னை நெருங்கிவிட்டது.
நான் அவரை நோக்கித் திரும்பினேன்.
"நன்றி."
அவர் சிரித்தார்.
"எனக்கா?"
"ஆமாம்."
"இல்ல."
"அப்போ?"
"இது அவன் விருப்பம்."
அவர் மேலே பார்த்தார்.
"நானும் கருவிதான்."
---
சென்னை சென்ட்ரல் வந்தது.
பயணிகள் அனைவரும் அவசரமாக இறங்க ஆரம்பித்தார்கள்.
நாங்களும் எழுந்தோம்.
ஒருவருக்கொருவர் நமஸ்காரம் செய்தோம்.
பெயர் கேட்கவில்லை.
ஊர் கேட்கவில்லை.
தொலைபேசி எண் வாங்கவில்லை.
அவர் கூட்டத்தில் கலந்து மறைந்தார்.
---
வீட்டிற்கு வந்த பிறகுதான் நினைவுக்கு வந்தது.
பெங்களூரில் வாங்கிய இரவு உணவு பை அப்படியே என் பையில் இருந்தது.
அதைத் திறக்கவே இல்லை.
பசி கூட நினைவுக்கு வரவில்லை.
நான் சிரித்துக்கொண்டேன்.
"இன்று...
வயிற்றுக்கு உணவு இல்லாமல் போய்விட்டது.
ஆனால்...
செவிக்குணவு இல்லாத போது சிறிது வயிற்றுக்கும் ஈயப்படும் என்பார்கள்.
இன்று அதற்கு நேர்மாறாக நடந்துவிட்டது.
வயிற்றுக்குணவு இல்லாத போது...
செவிக்குணவு மட்டும் போதும் என்று இறைவன் நினைத்திருக்க வேண்டும்."
அந்த இரவு நான் நீண்ட நேரம் உறங்கவில்லை.
மோட்சம் இன்னும் தூரத்தில் இருக்கலாம்.
ஆனால்...
அதை நோக்கி நடக்கும் பாதை,
அன்று வந்தே பாரத் ரயிலில்,
ஒரு பெயரற்ற பயணியுடன் நடந்த உரையாடலில்,
எனக்குக் கொஞ்சம் தெளிவாகியிருந்தது.
No comments:
Post a Comment